Thoralf Fagertun

Kobbs hus

Roman

Illustrert av Ketil Selnes

Samlaget
Oslo 2024

© Det Norske Samlaget 2024

www.samlaget.no

Omslagsillustrasjon: Ketil Selnes

Omslagsdesign: Torill Stranger/Superultraplus

Epub-produksjon: Type-it AS, Trondheim

ISBN 978-82-340-1297-6

Materialet i denne utgivinga er verna etter åndsverklova. Det er derfor ikkje tillate å kopiere, avfotografere eller på andre måtar gi att eller overføre heile eller delar av innhaldet i utgivinga utan at det er heimla i lov eller følger av avtale med Kopinor.

Det er forbode å bruke heile eller delar av utgivinga som inndata eller treningskorpus i generative modellar som kan skape tekst, bilete, film, lyd eller andre typar innhald og uttrykk, utan særskild avtale med rettshavarane.

Bruk av materiale frå utgivinga i strid med lov eller avtale kan føre til inndraging, erstatningsansvar og straff i form av bøter eller fengsel.

1

Nokon kjem roande gjennom sommarnatta.

I ein liten båt sit ei jente. Det oransje junilyset avslører at ho har mørkt hår og er om lag like gamal som meg.

Kor har ho tenkt seg no midt på natta?

Ho er ikkje så veldig god til å ro. Faktisk temmeleg dårleg. Fleire gonger treffer ikkje den eine åra vatnet, og ho slit med å halde balansen. Båten hakkar av garde, like mykje sidelengs som framover.

Havet er heilt roleg, men likevel ser det ut til at jenta slit der ute.

Eg må på do, tre glas brus rett før leggetid har tvinga meg ut av senga, men eg klarer ikkje ta auga frå jenta der ute i båten. Mamma og pappa søv. Alle andre søv visst òg, for nabohusa er mørke og rolege. Folk skal jo sove no. Men der ute på fjorden skjer det ting.

No stoppar båten heilt opp. Jenta sluttar å ro og reiser seg plutseleg. Den eine åra dett i havet. Eg tar eit skritt nærare vindauget.

Kva skjer?

Akterenden ligg tungt i vatnet. Jenta flyttar seg heilt fram og ser seg nervøst rundt. Ho er eit par hundre meter frå land, kanskje endå meir. Men redningsvest har ho ikkje, og vatnet er nattkaldt. Akterenden begynner å kome faretruande nær vassflata, medan framstamnen løftar seg.

Båten er i ferd med å søkke!

Kanskje jenta ikkje kan svømme?

Eg står som spikra til golvet og glanar på forliset. Så kjem eg på at eg må hjelpe ho. Det er som om noko set kroppen i gir. Eg riv opp verandadøra, hoppar over rekkverket og spring ned til fjæra. Superheltkjapt får eg opp fortøyinga og skuvar båten min ut i dei små bølgene. Dei bit meg i tærne med kalde tenner. Eg rekk å høyre kor stille natta er, før eg grip årene, siktar meg inn på jenta og begynner å ro. I motsetning til ho har eg rodd før. Faktisk kvar einaste dag den siste månaden, sidan motoren blei øydelagd. Eg fossar utover fjorden medan eg ser bakover mot det mørke huset eg kjem frå. Ingen lys i noko rom. Ingen har høyrt meg.

Så blir stilla punktert av eit lågt, men inderleg skrik. Eg snur meg og ser båten til jenta stå nesten loddrett i vatnet. Ho mistar balansen og smeller skuldra i ripa før ho plaskar uti. Eg set opp farta.

Då eg kjem fram, har båten gått under. Jenta kavar rundt i sjøen.

Eg møter blikket hennar.

Grøne, livredde auge.

Hjartet mitt dunkar straffesparknervøst, men eg føler meg sterk som ein gorilla. Eg bøyer meg fram og tar den eine handa hennar i mi. Så kald ho er. Jenta grip ripa med den ledige handa. Så dreg eg alt eg kan. Snart veltar ho ned i dørken, som ein utsliten stortorsk. Ho held seg til armen og klynkar.

– Går det bra med deg? spør eg andpusten.

– Ikkje så veldig, seier ho. – Men eg klarer meg.

Ho blir liggande med lukka auge.

Eg ser meg rundt. Båten hennar er eten av det mørke havet. Dei to årene driv alligatoraktig i overflata og fortel ordlaust at noko utriveleg har gått føre seg. Alt er stille. Hjartet mitt begynner å sakke farta, pusten òg. Eg ror tilbake mot land.