Zapisek bez daty — rankiem, przy ścieżce.
Znalazłem tę piękną starą sosnę przez przypadek — jakby czekała na kogoś. Byłem wtedy małym chłopcem. Usiadłem i słuchałem. Zastanawiałem się ile lat ma ta sosna. Z gałęzi nad głową dobiegł szybki, opadający trel. Zakończony jednym charakterystycznym dźwiękiem — jak podpis. Ten ptak śpiewa tak na całym mazurskim boru, od świtu do zmierzchu.
Borecki podkreślił fragment: „Znam go po głosie lepiej niż z widzenia. Śpiewa z pełnym zaangażowaniem — jakby wiedział, że ktoś słucha."
W tej części Mazur historia często nie stoi w betonie — ukrywa się w drogach, drzewach, jeziorach i nazwach miejsc. Każdy QR-code w tej grze działa jak małe ‹odkopanie› pamięci. Ten pniak też coś pamięta - policz słoje i zapamiętaj ile miało lat w roku gdy tu chadzał Borecki.