Bakit mabigat sa bulsa ang pelikulang Pilipino?
Dati, ang panonood ng sine ang isa sa pinakamurang libangan. Ngunit ngayon, hindi na ito abot-kaya sa karaniwang Pinoy.
Dati, ang panonood ng sine ang isa sa pinakamurang libangan. Ngunit ngayon, hindi na ito abot-kaya sa karaniwang Pinoy.
Kinakailangan nating maglaan ng espasyo na magpapaalala sa atin ng ating nakaraan at pinagmulan.
Ang pag-iisip at pagiging malikhain ang esensiya na nagbibigay-hugis sa kaluluwa at kamalayan ng sangkatauhan.
Sa muling pagbabalik-alaala ng isang anak, nabubuklat para sa mga manonood ang buhay ng isang lider ng kilusang masa at isang panahong hindi dapat malimutan.
Kung sakaling maisipang dumalaw, hindi dapat palapmpasin ilang lutong Batangueño.
Kailan ba humihinto ang pagnanasa at kailan dapat tumigil ang pag-aasam ng pagmamahal?
Sa mundong maganda, sa mundong makatarungan, hindi kailangan ng ganitong kuwento.
Ang higit pa ngang mas malabo ngayon ay ang pagtitimbang sa nabanggit na tindig ng PEN Philippines hinggil sa generative AI.
Nawili rin ba kayo dati sa mga nagbabalik na laruan at libangan na nauso noong '90s?
Isang simpleng larong gagamba ng mga batang naging daan upang ilahad ang realidad ng lipunan.