Sa harap ng patong-patong na krisis, araw-araw na pasakit ang dinaranas ng manggagawang Pinoy upang makaraos sa buhay. Sa kanilang kolektibong lakas, handa silang lumaban para sa kanilang mga karapatan sa nakabubuhay na sahod, seguridad sa trabaho at kalayaang mag-unyon.
Bakit ganoon na lang ang pagtutol ng gobyerno at mga kapitalista sa dagdag-sahod? May sabwatan ba ang dalawa para patuloy na ipako sa mababang halaga ang sahod?
Kasunod ng patraydor na pag-atake ng Estados Unidos at Israel sa Iran noong Peb. 28, 2026, bilang bahagi ng kanilang pagdepensa, isinara ng Iran ang Strait of Hormuz—isang makitid ngunit kritikal na rutang dinaraanan ng humigit-kumulang 20% ng suplay ng langis at natural gas sa mundo.
Madalas sila ang nakikitang umiikot sa mga strike center na may hawak na listahan at ballpen, may bitbit na walis, o pagkain para ipamamahagi.
Ano pa ang kakainin ng mga Pilipino kapag hindi na kayang pasanin ng mga magsasaka, mangingisda at manininda ang krisis sa langis?
Sa kabila ng mga batas na naglalayong pababain ang presyo ng gamot at pabutihin ang akses sa mga esensiyal na gamot, patuloy na nagdaragdag ang mataas na halaga ng mga gamot sa lumalaking pasanin ng pagtaas ng presyo ng mga pangunahing bilihin.
Pumapatak sa mahigit 230% o mas malaki ng 5.5 na beses ang totoong interes ng Grab Finance kaysa sa maximum na pinapayagan ng Bangko Sentral ng Pilipinas sa mga credit card.
Hindi ito simpleng pagdiriwang ng anibersaryo ng New People's Army kundi pagpapatuloy ng isang matagal nang pakikibaka na ayon sa mga rebolusyonaryong puwersa ay nakaugat sa nagpapatuloy na mga krisis sa lipunan.
Lubog na ang kabuhayan ng mga pumapasadang jeepney drayber at iba pang manggagawa sa sektor ng transportasyon dahil sa krisis sa langis, ngunit nananatiling walang makabuluhang aksiyon ang gobyerno sa epekto ng giyera sa Kanlurang Asya sa mamamayang Pinoy.
Mula noong 2010, may banta na ng demolisyon. Matagal nang target ng ilang developer at pamahalaang lokal ang lugar upang gawing business district.
