Kultura ng karahasan, tagos hanggang paaralan
Hindi nararapat na maging kalakaran ang takot sa tuwing papasok sa mga paaralan.
Hindi nararapat na maging kalakaran ang takot sa tuwing papasok sa mga paaralan.
Totoong dapat labanan ang disimpormasyon, pero gawin natin ito nang may pagkilala sa tunay na kalaban at promotor at nang may pagkilala sa karapatan ng mamamayan.
Madrama nga naman, akala mo bida sa teleserye na pinili ang kanyang kapwa kaysa sa kamag-anak na may masamang budhi. Palapakpakan para sa eksena, pero nasaan ang gawa na karugtong ng salita?
Kung ang China, binu-bully ang mga mangingisdang Pinoy sa karagatan, pinapalayas naman ng US ang mga katutubo at magsasaka sa kalupaan. Kung ang China, gustong solohin ang mga yamang dagat, gusto naman ng US na patagin ang mga kabundukan at kalbuhin ang mga kagubatan.
Nasa sambayanan ang puso na tunay na may pagkiling sa kalikasan.
Kahit ipagmayabang ng estado ang umano’y pag-angat ng ekonomiya, sikmura pa rin ng mamamayan ang magdidikta kung may totoong pag-unlad.
Bakit nga ba bumababa ang tiwala sa midya? Pagkukulang ba ito ng mga mamamahayag o sintomas ng mas malawak na pagkadismaya sa mga institusyon?
Hindi oportunidad ang ibinubukas ng Pax Silica para sa mga Pilipino.
Hindi nawawakasan sa pagpapalit lang ng liderato ng Senado ang korupsiyon at pagnanakaw sa kaban ng bayan. Pinapalitan lang nito kung sino ang mapapanagot at makakaligtas.
Hindi kinikilala ang lakas-paggawa na pundasyon sa bilyones ng mga negosyente na siyang pinagmumulan ng pondo sa halalan ng mga halal na opisyal. Ganid at makasarili.