Halatang walang balak si Ferdinand Marcos Jr. na kontrolin ang presyo. Hindi dapat hintayin na biglang makonsensiya si Ramon Ang ng Petron. Pinakamabisang paraan para makatulong ang karaniwang tao ay pagsuporta sa laban ng karaniwang tsuper at komyuter.
Hindi kasalanan ng mga maralitang kabataan at manggagawa ang kawalang trabaho, mababang sahod at kakulangan sa serbisyong panlipunan. Pero imbis na tugunan ang kahirapan, pinaparusahan ang mga biktima nito.
Napatunayan na sa kasaysayan na kayang panagutin ang mga kurakot at pasistang lider ng bansa, hindi lang sa mga korte, Senado at Kamara, kundi sa lansangan.
Saan raw kukunin ng gobyerno ang lalamanin ng kaban ng bayan kung tatanggalin ang value-added tax sa mga bilihin at excise tax sa langis? Paano raw ang pera para sa mga pampublikong proyekto?
Apektado ng mga taas-presyo sa langis ang pang-araw-araw na pamumuhay ng mga Pinoy dahil nakaasa ang ating bansa sa pag-aangkat ng langis mula sa mga bansa sa Kanlurang Asya.
Mas mainam ba kung iisang hanay ang nagmamartsa? Aba, oo naman. Kahit sino naman siguro ang tanungin, mas gugustuhin ito. Pero mahirap din kung ang katabi mo sa pagkakapit-bisig ang siyang bumubusal sa diwang palaban mo.
Piliin natin ang pagtatanggol at paglaban para sa ganap na kalayaan at kasarinlan ng bayan mula sa paghahari ng imperyalismo.
Ayon sa mga alyado ng mga Marcos at Romualdez, hindi raw direkta mauugnay ang pangulo sa anumang anomalya. Katulad din ni Marcos Jr., nagmamaang-maangan ang kanyang mga kakampi.
Frenchie Mae Cumpio's case sets a dangerous legal precedent. It signals that reporting on militarization, development projects, or marginalized communities can be recast as terrorism.
